— Qoşul və gəl,
bu payızın səssiz əsən küləyinə.
Neçə ildir sənsizlikdən qan ağlayır sağım, solum.
Ürəyimin qanını sil köynəyinin ətəyinə,
gözlərinə qurban olum...
Ürəyində sıra-sıra
Zaman güdən arzulara
Qoşul və gəl.

— Qayıt,
Payız xəzəlləri səkilərə toxumamış,
Qayıt, günəş doğulmamış,
Qayıt azan oxunmamış,
Dənizlərin ləpəsinə,
Küləklərin nəfəsinə
Qoşul və gəl.

Məndə səni gözləyəcəm,
Yayın narın yağışında,
Yollarına yorğun-yorğun dikilən hər baxışımda,
Gözü yollu adam kimi.
Artıq bildim nədir mənə əzab verən qorxu, təlaş,
Gəlməyənlər müqəddəsə çevrilərmiş yavaş-yavaş.
İndi mənə and yerisən Allah kimi, Quran kimi.

Aylar ötüb, illər keçib
Sən hələ də gözlərim də balaca bir qız qalmısan,
Bir az düşün,
Mənimlə bir yağış altda az qalmısan?
Belə həzin məhəbbəti rəva görmə özgəsinə,
— Gəl, yağışın navalçadan eşidilən nəğməsinə
Qoşul və gəl

Cavanlığım sənsiz keçən hər saata qurban gedir,
Sənsiz ömrüm heç bilmirəm, hardan gəlir, hardan gedir.
Nə ölən kimi ölürəm, nə qalıram qalan kimi.
Hər gün bir az qocalıram,
Əllərinin qırışında gəncliyinə məzar qazan atam kimi..

Tut rüzgarın ətəyindən.